İçerideki loş ışık, camdan süzülen Mavişehir gece ışıklarını yavaşça eritirken ben de aynı yavaşlıkla soluklanıyorum. Parmak uçlarım çarşafa dokunurken sesim sadece fısıltı kadar alçak, seni bekleyen her kelimeyi tek tek seçiyorum. Beylikdüzü’nün kalabalığı dışarıda, burada sadece nefesler ve yumuşak bir hareket var.

İki adımda divana oturup bacaklarımı çaprazladığımda, dudaklarım aralanır ve bir davet cümlesi çıkar: “Gel, duyduğunu değil, hissettiğini söyle bana.”